Geschreven door: Ilja Abel

“Oh, nee. Ik heb echt zo’n hobbezak, allesbehalve vrouwelijk… Het is echt een rommeltje hoor!” Dit is het eerste wat Anneke roept als ik haar vraag een kijkje te mogen nemen in haar tas. Toch is het me gelukt! Vandaag vertelt Anneke jullie over wat ze nou eigenlijk meedraagt die hobbezak.

Allereerst tovert ze een klassiek kinderboek uit haar tas. Deze leest ze soms voor aan haar kinderen. “De wind en de wilgen. Een ontzettend mooi boek. Maar ze vinden het nog wel moeilijk hoor. ‘Het is misschien wel voor de categorie twaalf en ouder, of gewoon voor volwassenen”, grapt Anneke. “Maar ik gebruik hem ook weleens als metafoor voor allerlei situaties. Ik heb hem nu toevallig bij me omdat ik me laatst moest voorstellen aan alle nieuwe X-HONOURS studenten. Ik vind mezelf altijd op één van de personages uit het boek, mister Tod, lijken. Deze kikker is enorm avontuurlijk en altijd in voor nieuwe dingen, maar aan de andere kant kan ie ook nooit iets afmaken!”

“Voor mezelf heb ik wel een bepaald systeem natuurlijk. Ik weet mijn nagellak, haarspelden of USB-stick altijd precies te vinden!”

Anneke lees ons een stukje voor: “Hij dacht dat zijn geluk volmaakt was. Tot hij onder het doelloze rondzwerven opeens aan de oever van de boordevolle rivier stond. Nooit eerder in zijn leven had hij een rivier gezien. Dat gladde, kronkelende dier dat gorgelend voortjaagt. Dat dingen grijpt met een grom, en ze met een lach weer loslaat om zich opnieuw op speelmakkers te werpen die zich los hadden geluk, om ze weer te grijpen en vast te houden. Alles trilde en rilde, glinsterde en glansde, fonkelde, draaide en ruiste, klokte en borrelde. De mol was betoverd, verrukt, gefascineerd. Hij liep met de rivier mee. En toen hij eindelijk moe werd, ging hij aan de kant zitten. Terwijl de rivier tegen hem bleef praten. Het babbelde een stoet van mooie verhalen die uit het hart van de aarde kwamen, om uiteindelijk verteld te mogen worden aan de onverzadigbare zee”.

Terwijl ik nog onder de indruk van het verhaaltje ben, pakt Anneke haar tas verder uit. Ze kaart nog eens de rommel aan. “Tsja, voor anderen zal het er wel echt als een troep uitzien. Maar voor mezelf heb ik wel een bepaald systeem natuurlijk. Ik weet mijn nagellak, haarspelden of USB-stick altijd precies te vinden!” Verder wijst ze een witte steen aan. Niet echt een gebruikelijk voorwerp voor in een tas. “Deze heb ik ooit meegenomen van een vakantie”, zegt ze. “Inmiddels zit er een dierbare waarde aan”.

Ook draagt ze meerdere soorten deo mee in haar tas. Mijn oog valt op het flesje die er eigenlijk nét even iets anders uitziet dan het gebruikelijke DOVE- of AXE-flesje. Anneke: “Ja, Breeze! Deze komt uit Napels. Ik heb hem eigenlijk aangeschaft omdat je geen spuitflesjes mee mocht in het vliegtuig. Hier zit zo’n pompje op, ideaal! Zoiets blijft dan weer in mijn tas zwerven… Ik moet wel zeggen dat ik van afwisseling houd in mijn deo. Ik houd ervan om voor mijn verschillende moods verschillende deo’s te kunnen pakken, ha ha!”

Als laatste grijpt Anneke nog naar een kladblok van Flow. “Tsja, ik heb hem nog nooit gebruikt, maar ik vind hem gewoon heel leuk qua sfeer. Ik heb in ieder geval mijn naam er alvast op geschreven. Nu is ie van mij!”

Een gezellige rotzooi dus, die tas van Anneke. De tas draagt in ieder geval veel verhalen in zich mee, iets wat je misschien niet van de buitenkant kunt weten. Ben jij na het lezen van dit artikel nu ook benieuwd wat er in de koffer van Gaston zit? Dit lees je terug in de nieuwe Ruis!