In de blog ‘Social media en ik’ vertelt de redactie van De Ruis wat hun relatie is met social media. Deze week is het de beurt aan redactielid Sjoerd Nijdam, die zijn social media gebruik aan het inperken is.

Naam: Sjoerd Nijdam
Leeftijd: 21 jaar
Kanalen: Facebook, Instagram, WhatsApp
Favoriete kanaal: WhatsApp

Laat ik gelijk maar met de deur in huis vallen: mijn relatie met social media staat op een laag pitje. Het enige kanaal dat mijn volledige liefde en steun krijgt, is WhatsApp. En dat komt vooral door haar snelle en lieve karakter. Ik verstuur een bericht, kan zien of iemand het bericht heeft gelezen en krijg vaak binnen één minuut reactie.

Je kan eigenlijk zelf niet meer bepalen of je reageert, maar wel wanneer.  Soms zit ik smachtend te wachten tot iemand eindelijk op mijn berichtjes reageert. Doet hij of zij dat niet, dan stuur ik er gelijk nog een berichtje achter aan. Zie mij als een geldwolf, maar dan geïnteresseerd in informatie. Je bent verplicht om te reageren. En dat is juist de reden dat ik bezig ben om van de verslaving die social media heet af te kicken. Laat ik één van mijn pogingen vertellen via een klein verhaaltje.

Daar fiets ik dan, op een zonovergoten zaterdagavond, op weg naar mijn vrienden. Blij om ze weer te zien en er samen een fantastische avond van te maken. Mijn telefoon laat ik thuis. Ik ben nogal klunzig aangelegd, dus met een telefoon op de fiets is niets voor mij. Voordat ik weg ga, reageer ik nog even snel op mijn appjes en dan is het tijd om er een ouderwets gezellig avondje van te maken.

Onderweg kijk ik eens om me heen. Je ziet van alles wanneer je niet op je schermpje zit te kijken. De grasgroene bladeren van de bomen, het warme zonlicht dat vanaf het gras wordt weerkaatst, zingende vogels en natuurlijk een heleboel andere fietsers. Het niet bij je hebben van een telefoon maakt vooral het passeren van andere fietsers veel gemakkelijker.

Nu vraag je je vast af waar ik naartoe ga en dat zal ik je eens haarfijn uitleggen: ik ben op weg naar het Jistrumse Sjoelkampioenschap. Het is een klein evenement wat ik heb georganiseerd voor wat vrienden in het dorp waar ik woon. Een lekker Oudhollands spelletje, waar we nu al enkele maanden veel plezier aan beleven. Als kers op de sjoeltaart is dit kampioenschap voorzien van een heuse sjoelbokaal.

Na een korte, verhitte fietstocht ben ik aangekomen op de plaats van bestemming. Voor we beginnen, leg ik jullie de regels van het Sjoelkampioenschap uit:
– we praten niet over eten;
– we rijden niet het huis in en raken al helemaal geen andere auto’s;
– we geven niet over in het doucheputje van de persoon des huizes;
– we kijken niet op onze telefoon.

Laat ik erbij vertellen dat elke regel te maken heeft met één van mijn vrienden. Nu lijken de tweede en derde regel redelijk voor de hand liggend, maar juist die laatste regel heeft het meeste effect op mijn vriendengroep. Alle telefoons liggen, al dan niet uitgeschakeld, bij elkaar op tafel. Het feit dat mensen niet voortdurend op hun flikkerende lichtjes zitten te letten, maakt de avond een stuk gezelliger. Iedereen heeft namelijk alle aandacht voor elkaar en voor het sjoelen.

Het kampioenschap is voorbij. Mijn uitmuntende sjoelprestatie wordt beloond met de gouden sjoelbokaal. Dan vraag ik mijn vrienden of ze hun telefoon hebben gemist. Plots wordt het muisstil. Niemand zegt de telefoon of hun social media kanalen gemist te hebben. En dat is waar het mij om gaat: je telefoon is bijzaak, je vrienden zijn hoofdzaak.

Stapje voor stapje loop ik van de social media trap af. Of ik de onderste trede ooit haal, is nog een groot mysterie. Ik doe er in ieder geval alles aan, op mijn eigen manier.