Op de NHL Hogeschool zijn genoeg mensen te vinden met een verhaal dat je niet achter ze zou zoeken. In dit artikel het verhaal van de derdejaars communicatie studente Nelleke Posthumus.

“Ik wil ook graag naar je lachen, maar dat durf ik niet want als ik naar je kijk heb ik het idee dat jij het idee krijgt dat ik staar om een negatieve reden; het missen van één van je onderarmen.” Een stukje uit een anoniem bericht dat enkele tijd geleden op de Facebook pagina ‘Spotted: NHL Hogeschool’ is geplaatst. “Ik wist gelijk dat het over mij ging.”

Nelleke Posthumus is een tweeëntwintig jarige communicatiestudente woonachtig in Leeuwarden. Samen met haar ouders en twee oudere zussen is ze opgegroeid in Akmarijp, een klein dorpje nabij Joure. Tijdens haar geboorte werd al snel duidelijk dat iets niet helemaal in orde was. Nelleke miste haar linker onderarm.

Prothese
Voor haar familie was het een grote schrik. Hoe kan dit? Gaan mensen haar wel accepteren? “In de echo’s is het nooit zichtbaar geweest. Waarschijnlijk is mijn arm afgekneld door de navelstreng, maar ze weten het niet zeker.” Toen Nelleke drie jaar was heeft ze tijdelijk een prothese gehad, maar die gooide ze steeds weg. Het ging haar beter af zonder prothese. “Toen ik zeventien jaar was dacht ik misschien moet ik het maar doen. Met uitgaan bijvoorbeeld, dan hoefde ik me er niet druk over te maken. Uiteindelijk heb ik het niet gedaan, het past gewoon niet bij mij.”

“Ik deed gewoon de handstand en de radslag”

Sociaal, vrolijk en spontaan: dat zijn de eigenschappen die Nelleke kenmerken. Vroeger heeft ze veel geturnd en gedanst. “Ik deed gewoon de handstand en de radslag.” Ze kan vrijwel alles, van autorijden tot veters strikken en nagels lakken, en dat allemaal met één hand. Nu is ze veel bezig met muziek. Ze zingt in een band en ze speelt graag piano en gitaar. “Als ik optreed dan vergeet ik alles. Ik voel me totaal niet onzeker op het podium”.

Onzeker
Mensen die Nelleke niet kennen vinden haar vaak arrogant overkomen vertelt ze. “Door dat je onzeker bent ga je zo’n houding aan nemen. Het is gewoon een schild.” Dat vindt ze soms best wel lastig. “Je voelt dat mensen naar je kijken. Als ik echt merk dat het om mijn arm gaat dan word ik echt boos van binnen.” In een onbekende situatie wil ze haar arm nog wel eens verbergen. Ze wil de confrontatie zo lang mogelijk uitstellen, om mogelijke afstand te voorkomen. “Ik ben bang dat mensen me niet nemen zoals ik ben.”

“Het is gewoon een schild”

Nelleke denkt er vaak over na hoe het zal zijn om twee handen te hebben. Vroeger zei ze altijd dat ze dan graag gitaar wilde leren spelen. Inmiddels heeft ze zichzelf dat al aangeleerd. Ze staat positief in het leven, ze is een doorzetter en ze gaat nooit ergens mee akkoord dat iets niet kan. In de afgelopen jaren heeft ze wel de nodige zelfspot ontwikkeld. “Ik kan bijna alles, behalve op mijn linker hand staan!” grapt ze.

Positief
Op dit moment zit Nelleke in het derde jaar van de opleiding Communicatie. Het liefst had ze iets gedaan met creativiteit en muziek maar dat zou lastig worden. Ze vindt het interessant om met marketing bezig te zijn. Strategieën ontwikkelen vindt ze erg leuk. “Het past goed bij het structurele wat ik nodig heb”. Nelleke is avontuurlijk ingesteld en vindt het leuk om nieuwe dingen te doen. Vorig jaar heeft ze een tattoo laten zetten: ‘Encontraré un camino o haré uno’. Ik zal een weg vinden of ik maak er één, dat is haar motto. 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.