Soms loopt het leven anders dan je in eerste instantie voor ogen had. Zo wilde Lineke Borghuis vroeger eigenlijk helemaal geen docent worden. Maar inmiddels is het toch wel het leukste beroep waarmee ze tot nu toe ervaring heeft. Naast het werk zit deze enthousiaste communicatiedocent niet stil en dompelt ze zich regelmatig onder in de wereld van de oosterse vechtkunst.

“Ik riep altijd heel hard dat ik nooit docent wilde worden”, vertelt Lineke Borghuis, die zelf juist uit een docentenfamilie komt. Haar vader, moeder, zus, ooms en tantes gingen haar al voor. Waar iedereen om haar heen voor de klas stond, had zij andere interesses. “Vroeger wilde ik kostuumontwerpster worden voor het theater. Twee jaar lang studeerde ik Modevormgeving aan de kunstacademie, maar dat bleek toch niet helemaal mijn ding.” Uiteindelijk studeerde ze af aan de opleiding Communicatie en werkte ze onder meer als communicatiemedewerker bij de Stedelijke Muziekschool Groningen, daarna bij Natuurmuseum Groningen en later bij Hanzehogeschool. Tot dat ene telefoontje. Bij de NHL was dringend een docent nodig voor de opleiding Communicatie voor, in ieder geval, één dag in de week. “Ze hadden zo snel geen oplossing en waren op korte termijn iemand nodig, dus daar wilde ik wel bij helpen.” Het beviel zo goed dat ze meer uren kreeg en op een gegeven moment haar baan bij Hanzehogeschool op zei. “Nu ben ik dus alweer tien jaar docent”, lacht ze. “En uiteindelijk vind ik dit van alle beroepen die ik heb gehad, de leukste.” Het is met name de veelzijdigheid van het vak en het werken met studenten dat het voor Lineke zo’n mooi beroep maakt. “Vooral als je studenten in jaar 1 lesgaf en dan de groei meemaakt naar jaar 4.”

 

“Tijdens je studententijd kun je nog alles doen wat je zou willen, dus doe dat ook”

 

In haar vrije tijd brengt Lineke graag tijd door met haar gezin en daarnaast is sporten voor haar belangrijk. Vechtsporten vond ze altijd al interessant en sinds haar 25e beoefent ze de oosterse vechtsport taekwondo. Het is de combinatie van fysieke en mentale aspecten die Lineke aantrekken in deze sport. “Het draait allemaal om zelfverdediging, doorzettingsvermogen en het verleggen van je grenzen. Tijdens trainingen heb je het dan ook over de verschillende toepassingen en technieken die hierbij komen kijken.” Daarbij vindt ze de uitvoering van de verschillende soorten trappen leuk om te doen. “Ja, ik ben nog wel lenig”, zegt ze lachend. Inmiddels beschikt ze over de blauwe band. “Ik hoop in februari voor mijn rode slip te gaan en vervolgens voor de rode band.” Het ultieme doel is natuurlijk het behalen van die felbegeerde zwarte band.

Over de vraag wat ze haar studenten zou willen meegeven hoeft Lineke niet lang na te denken. “Tijdens je studententijd kun je nog alles doen wat je zou willen, dus doe dat ook.” Volgens haar kan dit, uitzonderingen daar gelaten, tijdens je studententijd nog. “Als je eenmaal een baan hebt, maak je vaak andere keuzes”, ervaart ze. In het buitenland studeren is iets wat Lineke zelf graag had gedaan, maar wat destijds een stuk minder gangbaar was. “Nu kun je een half jaar in het buitenland studeren en daar je dertig EC’s behalen. Toen ik studeerde liep je bij zo’n uitstapje vaak al studievertraging op.” Toch vertoefde Lineke, los van haar opleiding, twee maanden onder de Afrikaanse zon in Namibië. “Ik werkte daar voor kost en inwoning in een lodge. De toeristen die langskwamen waren op doortocht of bleven een aantal nachtjes en trokken dan weer verder,” vertelt ze. Lineke verzorgde het ontbijt, het diner en hielp af en toe in de keuken. In de tijd die overbleef pakte ze samen met collega’s vaak de Landrover om de omgeving te verkennen. Desondanks zou ze niet naar Namibië gaan als de mogelijkheden om in het buitenland te studeren destijds beter waren. “Dan koos ik voor studeren aan een universiteit in bijvoorbeeld een Scandinavisch land. Dat lijkt mij heel mooi.” Als Lineke als docent een advies mee mag geven: “Als je die leuke minor aan de andere kant van de wereld ziet, ga er dan voor!”