Dolly Days

0
191

Het konijn leek afkomstig uit een droom. Ik snelde op een OV fiets naar het station om de sneltrein naar Groningen te halen en passeerde een bedremmelde gangsta rapper met donkere shades in een rood trainingspak die een reusachtig aangelijnd konijn uitliet.

Ik dacht van alles. Gedachte één: je hebt nu echt te lang gewerkt, je ziet dingen die er niet zijn. Gedachte twee: je maakt de werkelijkheid weer eens mooier dan zij is. Gedachte drie schetste een beeld van de huiskamer waar deze stoere kerel even tevoren nog was geweest en vanwaar zijn imago en hij toen met een konijn de straat op waren gegaan.

Nou zijn die eerste twee gedachtes een soort stamgasten in mijn hoofd. Echt indruk maken ze niet meer. De derde gedachte was verreweg het leukst, dus die nam ik nog even mee.

Ik moest weer denken aan dat konijn toen ik de volgende ochtend vanuit de trein de gezichten zag van mensen op de tussengelegen stations. Ze waren verbluft over de aanblik van de werkelijk afgeladen stoptrein. Sommigen lukte het niet eens om in te stappen, ondanks pogingen bij meerdere deuren. Een stoïcijnse grijsaard probeerde het niet eens.

Die drukte zat zo. De immer drukke sneltrein van 07.42 was eerst vertraagd en viel toen uit, waarna een run op de stoelen in de kortere stoptrein was ontstaan. Ik zat al in die stoptrein, dat is normaal lekker rustig. Nu stond het gangpad vol forenzen die eerder zo mooi een zitplaats hadden bemachtigd in de sneltrein. Echt gezellig was het er niet.

Met mijn gelegenheidsbuurman, een eerstejaars bedrijfskunde, besprak ik de stakingen van komende week. Zijn plan: met de taxi naar Leeuwarden om zijn toetsen te maken.

Bij de deuren maande een man geïrriteerd de mensen in het gangpad om nog dichter op elkaar te gaan staan. Effectieve situatieregie is een hele uitdaging wanneer mensen en onverwachte voldongen feiten elkaar treffen. Deze tone of voice leek vooral commentaar.

Eenmaal in Leeuwarden beëindigden de reizigers de onvrijwillige ervaring als sardines verschillend. Cynische opmerkingen over solidariteit en een uur staan verraadden nogal wat frustratie. Anderen schudden olijk hardop het doorstane ongemak af met een paar grappen en liepen ongeknakt hun donderdag in. Het contrast was opmerkelijk.

Peinzend over verwachtings-management zocht ik een OV fiets uit met wat beschadigingen. Zoals een goede vriend ooit uitlegde is het heerlijk ontspannen om te rijden in een auto waar alle deuken al in zitten.