Geschreven door: Jan Blaauw

Onvoldoendes zijn niet van nature leuk. Voor zowel studenten als docenten geldt: ze horen bij het leven dat we met elkaar binnen de opleiding neerzetten, elke dag opnieuw. Het ene vak is het andere niet en ook is het moment van een onvoldoende vaak minstens zo gewichtig als de onvoldoende zelf. In een eerste kans is een onvoldoende behalve meting ook gedragsaanwijzing: aan de horizon knippert de herkansing als een vuurtoren naar schepen die in vol gevecht met wind en stroming de haven hebben gemist.

Van de 24 communicatieadviezen van vierdejaars die vorige week zijn beoordeeld, waren er zes onvoldoende. Dat is een onvoldoende op veel inspanning, geregel en tijd. Dat is geen lekke band op zo maar een heuvel maar panne tijdens de rit naar Alpe d’Huez.

Natuurlijk voelen wel meer vakken als een bergrit. En zegt een onvoldoende dan dat je niet kunt fietsen, dat je misschien je dag niet had of dat je gewoon geen zin had in een berg? Bij wielrenners zien we dat ook niet meteen na één rit. Maar na tien ritten zegt het al meer. Tien keer je dag niet hebben is eerder een vermomde verklaring dan een excuus.

Net als ik me afvraag waar deze vergelijking heen moet, meldt de natuur zich buiten. Een familie koolmezen is in rep en roer in een oude moerbeiboom, want een Vlaamse Gaai – zeg maar een punk kraai – heeft een jonge mees gegrepen. Het arme kind wordt ter plekke geplukt en verslonden terwijl de opgewonden ouders nog proberen een intimiderende gevechtshouding aan te nemen. Dat ziet er al met al uit als twee jongens uit groep zes die een zwaarbewapende commando omsingelen. Dapper maar wanhopig. Of andersom. De moordenaar is niet onder de indruk en de natuur voltrekt zich snel en effectief.

Ik kijk ademloos toe. Terwijl de veertjes naar beneden dwarrelen, buitelen associaties over elkaar heen. Echt vrolijk word ik van geen. Slecht voor jou is soms goed voor een ander. Tough luck, bye bye, next customer please. Daar vinden natuur en wielrennen elkaar. Ik probeer nog te overpeinzen in hoeverre die onvoldoendes van ons hier tussen zitten. Zelfs het strengste bindend studieadvies is geen echt game over. Waar dat wel zo voelt, kan iets anders nog. Terwijl dat waar is, hoor ik een bezem die mijn stoep schoonveegt. Knars.

Hoog tijd voor de racefiets en een rondje zoeven door de natuur rondom Groningen, om vervolgens met een glas wijn lekker te doen alsof ze niks met mij te maken heeft.

Meer Dolly Days lezen? Klik jezelf hier naar de vorige aflevering! 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.