Op donderdag 13 april vindt The Passion weer plaats, dit jaar in onze eigen stad: Leeuwarden! Tijdens The Passionweek maken wij verslag van alles wat met The Passion te maken heeft. Vandaag een vergelijking tussen de Amerikaanse en Nederlandse Passion van 2016.

Als christen was ik weleens benieuwd naar de Amerikaanse editie van The Passion en wat het verschil is tussen de Nederlandse editie. Ik kijk namelijk nooit het gehele evenement, maar het staat vaak wel aan op de achtergrond als het erop komt. Omdat in Amerika het christelijk geloof toch wat normaler is dan in Nederland was ik benieuwd of er veel verschillen waren.

Uitvoering van The Passion

Waar Nederland vernieuwd, blijft Amerika achter. Wat opviel is dat de Amerikaanse Passion nog ontzettend veel leek op de vorige edities van de Nederlandse Passion. Een beetje gekopieerd en geplakt. Zo zat Maria nog steeds op een eiland in Amerika, terwijl in Nederland Maria al over een brug liep en het hele podium kon gebruiken. Zat Judas in Amerika in een leeg pakhuis te zingen, zoals de Judas in Nederland eerder deed. In 2016 zingt de Nederlandse Judas alleen in een trein. Wat wel weer overeenkomt is het busje waarin Jezus wordt weggevoerd.

Persoonlijk had ik van de Amerikaanse versie wel wat meer verwacht. Ik vond deze versie erg veel lijken op de voorgaande edities in Nederland. Alsof ze geen inspiratie meer hadden. Echter leek het Amerikaanse publiek het geweldig te vinden. Een totaal ander publiek dan het stugge Nederlandse publiek. Amerikanen hebben toch wat meer affiniteit met het lijdensverhaal. Geloven is daar nog niet raar en wordt vrij snel geaccepteerd. In Nederland zijn we allergisch geworden voor het geloof. Verschil in cultuur.

Vertelling

In Nederland begon het verhaal wat langdradig, er werd veel verteld ook vanwege de aanslag in Brussel destijds en de eerste wereldoorlog. Als publiek zit je te wachten, totdat de liederen beginnen en de acteurs in beeld komen. Verder was het wel gedetailleerder dan de editie van Amerika. Zo werd het verhaal van de geboorte van Jezus nog kort belicht om de emotie van Maria en het aspect dat Jezus de zoon van God is te bekrachtigen.

Wat wel jammer was, is dat de details van de kruisiging weg zijn gelaten in Nederland, dat neemt de kracht van het verhaal af. In Amerika was besloten de details wel te vertellen, daardoor merk je meer dimensie in het verhaal. Waarom zou je het zo algemeen houden als je de boodschap van het offer wilt over brengen naar het kijkende publiek?

Liederen

Hier heeft Amerika toch wel een voorsprong. Ze beginnen met bekende nationale hits zoals: when love takes over en later in het optreden wordt mad world gezongen. Nu ben ik zelf niet zo bekend met de Nederlandse hits omdat het niet mijn smaak is. Het enige lied wat ik kende was zwart wit. Ik denk dat dit voor meerdere Nederlanders geldt, als de EO een groter publiek wil trekken, zal het ook wat nationale hits erin moeten gooien. Grappig is dat de Nederlandse producer voor een Europese afsluiter heeft gekozen in Amerika You’ll never walk alone. Toch werd dit door het publiek massaal meegezongen en door de Amerikaanse critici beoordeeld als het nummer wat eruit sprong. Wat ik mis als christen zijn de liederen in gospel genre. Tegenwoordig heb je genoeg hedendaags gospel die met de muzikale tijd meegaan. Die in Amerika zelfs hits zijn. De Los Angeles Times schrijft dan ook dat de show erg veilig geschreven is. Zowel als het om liedjeskeuze gaat –vanwege de Top 40 muziek- als om de toon van het verhaal.

Gewoon even tussendoor

Er waren een paar ‘huh!? momenten’ in de Nederlandse Passion en in de Amerikaanse Passion. Als christen ken ik het verhaal nu inmiddels wel van binnen en buiten, dus vallen dingen die afwijken je ook meteen op. Zo kwam in de Amerikaanse Passion Maria even om het hoekje kijken bij het gedeelte van Getsemane, als Jezus bang aan het bidden is tot zijn Vader. Zomaar opeens, even random begint Maria te zingen. Geen idee wat zij te maken heeft met Getsemane en ook bijzonder dat ze weet wat er in Jezus omgaat op dat moment. Ze was toch op een hele andere plek. In Nederland was er een moment van waarderende humor, de discipelen waren namelijk aan het hengelen. Het zijn immers vissers. En dan ineens tussen het hengelen door komt Jezus uit het niets met een verhaal dat een totaal ander onderwerp bevat dan het vissen. Als mij dat zou overkomen zou ik even raar opkijken. In de bijbel lees je dan ook dat Jezus altijd iets verteld omtrent wat er op dat moment gebeurt. Alsof de producers dachten: dit moet er nog even snel tussendoor!

Meningen van critici

The Passion was ook een groot evenement in Amerika, waar de grote kranten ook hun mening over hebben geschreven. De New York Times schrijft bijvoorbeeld dat The Passion te weinig doordacht is. En dat de tekst van de verteller Tyler Perry te houterig en behoedzaam was. Toch was er volgens de New York Times wel een oprecht moment, namelijk de opstandig van Jezus. Het publiek haalde mobieltjes tevoorschijn om de wederopstanding te filmen, net zoals vandaag de dag zal gebeuren.

De Amerikaanse krant The Atlantic is van mening dat dit het ultieme experiment is om van religie entertainment te maken, vanwege de muzikale interpretatie van de evangeliën.

In Nederland is The Passion een grote kijkers hit. Maar ook volgens religieonderzoeker van Lonkhuijsen was het verhaal in het begin te langdradig. Daarnaast wordt volgens van Lonkhuijsen geen recht gedaan aan de dood van Jezus met een sensationeel, eendimensionaal verhaal. The Passion sloot in 2016 wel beter aan bij de maatschappelijk context als bij de breedte van de christelijke traditie door de opening van de bergrede.

Ik ben benieuwd wat The Passion 2017 ons zal brengen in Leeuwarden.

Volg The Passionweek op De Ruis voor alle ins en outs over The Passion.

 

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.